PAGGUNITA SA nakaraan. Paghamon sa kasalukuyan. Paghubog sa kinabukasan.
Sa paggunita natin sa Araw ng Kagitingan, hindi lamang tayo nagbubukas ng mga pahina ng kasaysayan; muli nating pinatitibok ang puso ng isang lahing hindi kailanman pasisiil.
Binubuhay natin ang diwa ng tapang at sakripisyong ipinamalas ng ating mga bayani—mga Pilipinong walang pag-aalinlangang inialay ang kanilang huling hininga at mga pangarap upang ang kalayaan at dignidad ay hindi lamang maging isang gunita, kundi isang realidad na ating tinatamasa.
Sa gitna ng malupit na digmaan, sa kabila ng gutom at matinding pangamba, pinili nilang lumaban.
Hindi dahil ang tagumpay ay tiyak, kundi dahil ang pananatiling tikom sa harap ng pang-aapi ay hindi kailanman naging kanilang desisyon o pagpipilian.
Ang kanilang kagitingan ay hindi lamang nakaukit sa mga bala at sugat, kundi sa kanilang matibay na paninindigan para sa kapakanan ng bawat kababayan.
Subalit ang araw na ito ay hindi lamang isang paglingon; ito ay isang matinding hamon. Ang tunay na paggunita sa kanilang alaala ay ang pagsasabuhay ng kanilang simulain sa ating makabagong panahon.
Sa gitna ng katahimikan, ang kagitingan ay nasusukat sa ating lakas na sugpuin ang katiwalian, sa ating boses na ipagtanggol ang mga inaapi, at sa ating pagpupursige na bumuo ng isang lipunang tunay na makatarungan at makatao.
Ang kalayaan ay hindi isang premyong nakuha na at dapat nang itabi—ito ay isang kayamanang dapat pangalagaan, ipaglaban, at pagyamanin sa bawat araw ng ating pamumuhay.
Sa bawat Pilipino ngayon nakasalalay ang tungkuling huwag hayaang mapatid ang sinimulan ng ating mga ninuno.
Ngayong araw, hindi lamang tayo nagbibigay ng pagpugay; tayo ay nangangako.
Ang inyong kabayanihan ay hindi mawawalan ng saysay. Ang inyong kagitingan ang mananatiling nagniningas na ilaw na gagabay sa landas ng sambayanang Pilipino tungo sa isang mas maaliwalas na bukas.
Mabuhay ang mga Bayani ng Lahing Pilipino!
