UMABOT NA sa 30 ang bilang ng mga bangkay na na-recover. Kasabay ng paghukay sa mga labi ng ating mga kababayan, unti-unti ring lumilitaw ang mas mabigat na hamon sa ating lipunan: ang pagtiyak na magkaroon ng ganap na pananagutan sa trahedyang ito.
Hindi lamang ito usapin ng kalikasan; ito ay usapin ng posibleng kapabayaan na dapat papanagutan sa harap ng batas.
Ang bawat pangalang nadaragdag sa listahan ng mga nasawi ay paalala na hindi natin maaaring isakripisyo ang kaligtasan para sa anumang shortcut.
Habang gumagalaw ang Fact-Finding Task Force at ipinatutupad ang preventive suspension sa ilang opisyal ng Angeles City Hall, nananatiling mapagmasid ang mata ng publiko.
Ang suspensyon ay paunang hakbang pa lamang; ang tunay na hustisya ay makakamit lamang kapag ang mga napatunayang nagpabaya ay magkakaroon ng kaukulang parusa sa ilalim ng batas.
Ang trahedyang ito ay hindi naganap sa kublihan—ito ay nangyari sa isang legal na konstruksyon na dumaan, o dapat dumaan, sa mahigpit na pagsusuri ng pamahalaan.
Kung naging sapat ba ang pagpapatupad sa mga pamantayan, hindi sana natin pasan ang bigat ng 30 pamilyang nagluluksa ngayon.
Ang tunay na katarungan ay hindi natatapos sa pakikiramay o sa pagkabuo ng komite.
Masusukat ito sa lantarang pagtukoy, patas na pag-uusig, at pagpaparusa sa mga mapatutunayang maysala—maging sila man ay may-ari, kontratista, o mga opisyal na lumagda sa mga permit.
Tatlumpung buhay ang nawala.
Tatlumpung dahilan upang hindi tayo tumigil sa paghingi ng katotohanan.
Huwag nating hayaang matabunan ng semento ang hustisya.
(Photo courtesy of Bureau of Fire Protection-Central Luzon)
