ANG GUTOM ay walang kulay ng pulitika.
Ngunit ang mga desisyon ng tao—mayroon.
Bakit feeding program lang ang tinigil, habang tuloy ang medical at dental missions? Halatang may pulitikal na dahilan.
Kung tunay na ang layunin ay kaligtasan, bakit tila piling serbisyo lamang ang pinatawan ng paghihigpit? Hindi ba’t pare-pareho lamang itong mga boluntaryong gawaing tumutulong sa komunidad?
O may ibang dahilan na hindi sinasabi?
At higit sa lahat—bakit isang konsehal ang nangunguna sa pagpapatigil?
Hindi ba’t ang pagpapatupad at pamamahala ng ganitong mga programa ay malinaw na bahagi ng ehekutibong sangay?
Kailan pa naging tungkulin ng mambabatas ang direktang pagpapatigil ng isang umiiral na programa?
Ito ba ay simpleng “oversight”—o tahasang pakikialam sa hindi naman niya saklaw?
At kung ganito, nasaan ang alkalde?
Umiiwas ba ang punong ehekutibo na mapagbuntunan ng sisi kaya’t hinahayaan ang iba ang mauna at mag-ingay?
O may mga mambabatas na kusa namang “sumasalo” upang magpasipsip at magpakitang-gilas?
Kung ganito ang nangyayari, malinaw: hindi na ito usapin ng kaligtasan—ito ay pulitika.
Sa gitna ng patuloy na pagtaas ng presyo ng langis at pagkain, may mga pamilyang Pilipino na hindi na pinagtatalunan kung anong ulam ang ihahain—kundi kung may ulam pa bang maihahain.
Sa ganitong kalagayan, ang feeding programs ay hindi luho.
Ito ay pangangailangan. Ito ay kagyat na sagot sa gutom.
“Ang biglaang pagpapatigil ng feeding program ay hindi simpleng polisiya—ito ay isang marahas na hakbang na nag-aalis ng pag-asa sa mga batang nagugutom. Sa bawat platong hindi na naihain, may konsensya pa ba ang nagdesisyon—o nalilimutan na nila na ang gutom ay hindi biro, at hindi dapat gawing biktima ng pulitika?”
Oo, seryoso ang nangyaring insidente sa Maimpis Integrated High School.
Oo, dapat alamin kung saan nagkulang.
Oo, dapat hindi na ito mauulit.
PERO huwag gawing dahilan ito upang ihinto ang lahat ng feeding programs.
Iyan ay hindi pag-iingat—iyan ay kolektibong parusa.
Kung may problema sa implementasyon, ayusin ang implementasyon.
Kung may pagkukulang sa safety protocols, higpitan ang pamantayan.
Ngunit ang ipatigil ang buong programa? Iyan ay hindi solusyon—iyan ay pag-iwas sa responsibilidad.
At dito pumapasok ang mas mabigat na tanong:
Kung ang feeding program ay sinusuportahan ng isang grupo o indibidwal na hindi kaalyado sa pulitika—nagiging mas madali bang ito’y ipatigil?
Kung oo, kung may bahid man lamang ng katotohanan ang hinalang ito, mas lalong nagiging mapanganib ang sitwasyon.
Dahil ang nagiging batayan ng polisiya ay hindi na kapakanan ng bata—kundi kontrol sa kung sino ang maaaring tumulong.
Hindi ito simpleng usapin ng kaligtasan.
Ito ay usapin ng kapangyarihan.
Sa panahon na dapat ay hinihikayat ang partisipasyon ng pribadong sektor at civil society, ang nakikita natin ay kabaligtaran: paghihigpit, pagharang, at paglimita sa mga nais tumulong.
Hindi ba’t ang tunay na diwa ng pamamahala ay pagpapalawak ng serbisyo—hindi ang pagmonopolyo nito?
Kung tunay na ang layunin ay proteksyon, bakit hindi palakasin ang regulasyon sa halip na ipatigil ang programa?
Kung tunay na malasakit ang umiiral, bakit ang unang naapektuhan ay ang mga batang nangangailangan?
Habang pinagtatalunan ang direktiba at ordinansa, may mga batang naghihintay—hindi ng paliwanag, kundi ng pagkain at bitamina.
At sa bawat araw na lumilipas na walang feeding program, may batang uuwi mula sa eskwelahan na kumakalam ang sikmura.
Sa huli, ang tanong ay hindi lamang: ligtas ba?
Kundi: makatarungan ba?
Dahil ang isang pamahalaan na tunay na naglilingkod ay hindi dapat pumipili kung sino ang tutulungan— at lalong hindi humahadlang sa mga nakahandang tumulong.
Ang gutom ay walang kulay ng pulitika.
Ngunit ang mga desisyon ng tao—mayroon.
