HINDI SAPAT ang dasal na walang gawa, at ang pangarap na walang pagkilos.
Sa araw na ito ng Linggo ng Pagkabuhay, ipinapaalala sa atin: ang himala ng muling pagkabuhay ay hindi lamang isang kwento noon—ito ay utos sa atin ngayon.
Isang paanyaya na bumangon mula sa alabok ng kawalan ng pag-asa.
Sa bawat pamilyang nagdidildil ng asin dahil sa taas ng bilihin, sa bawat magsasaka o manggagawang ninanakawan ng bukas dahil sa talamak na korupsyon, at sa bawat pusong napagod na sa mga pangakong napako—madaling sumuko.
Madaling sabihin na “ganito na talaga ang buhay.”
Ngunit ang mensahe ng araw na ito ay malinaw: Ang liwanag ay dumarating pagkatapos ng pinakamadilim na gabi.
Ang tunay na pananampalataya ay hindi lamang naghihintay ng himala habang tayo ay nakalugmok sa dusa.
Ang muling pagkabuhay ni Kristo ay nagpapatunay na ang pag-ibig at katarungan ang huling mananaig.
Ngunit tinatawag tayo ng Diyos na maging Kanyang mga kamay at paa dito sa lupa.
Hindi natin pwedeng iwan ang ating debosyon sa loob ng simbahan habang hinahayaan nating maghari ang kawalang-katarungan sa ating lipunan.
Tandaan natin: Ang pananampalatayang walang gawa ay patay—at ang pananampalatayang walang pakialam sa bayan ay huwad.
Ang “muling pagkabuhay” ng ating bayan ay hindi mangyayari sa isang iglap. Hindi ito ibibigay sa atin ng mga mapagsamantala.
Ito ay magsisimula sa bawat isa sa atin:
Sa bawat Pilipinong pipiliing maging tapat kahit mahirap.
Sa bawat mamamayang hindi ipagpapalit ang dangal sa panandaliang barya.
Sa bawat boses na tatangging manahimik sa harap ng katiwalian.
Kung nais nating bumangon ang Pilipinas, kailangan din nating bumangon—mula sa pagiging manonood, mula sa takot, at mula sa kawalang-pakialam.
Ngayong Linggo ng Pagkabuhay, huwag lamang nating ipagdiwang ang pag-asa—maging pag-asa tayo.
Dahil ang tunay na pagbabago ay hindi nakasulat sa mga matatamis na talumpati, kundi sa mga matitibay na hakbang ng bawat karaniwang Pilipino.
Huwag nating limitahan ang ating pananampalataya sa mga ritwal at tradisyon.
Ang tunay na pagsunod sa Ebanghelyo ay ang pagpapakain sa nagugutom, pagtatanggol sa inaapi, at pagtayo laban sa kasinungalingan at nakasasanayang katiwalian.
Kung naniniwala tayo sa muling pagkabuhay, patunayan natin ito—hindi lamang sa salita, kundi sa gawa.
Dahil ang pananampalataya ay hindi pagtalikod sa realidad—ito ang lakas para baguhin ito.
May pag-asa pa ang ating bansa. At ang pag-asang ito ay ikaw, ako, at tayong lahat.
