SA GITNA ng patuloy na pagtaas ng presyo ng langis at pagkain, may mga pamilyang Pilipino na hindi na nag-uusap kung anong ulam ang ihahain—kundi kung may ulam pa bang maihahain. Sa ganitong kalagayan, ang feeding programs sa mga pampublikong paaralan ay hindi na simpleng tulong. Ito ay agarang sagot sa gutom.
Kaya’t nakapagtataka—at nakababahala—na sa halip na palawakin at palakasin ang mga ganitong inisyatiba, ang naging tugon ay ipatigil ang mga ito.
Oo, seryoso ang nangyaring insidente sa Maimpis Integrated High School. Dapat itong imbestigahan, dapat tiyakin na hindi na mauulit. Ngunit dapat bang gawing dahilan ito upang ihinto ang lahat ng feeding programs? Iyan ay hindi pag-iingat—iyan ay labis na reaksyon.
Ito ang problema sa blanket solutions: pinaparusahan nito ang lahat, kahit ang walang kasalanan.
Sa halip na ituon ang aksyon sa pag-aayos ng pagkukulang, mas piniling ihinto ang buong sistema ng pagtulong. Sa halip na habulin ang problema, tinanggal ang solusyon.
At ang tanong: sino ang tunay na naaapektuhan?
Hindi ang mga opisyal. Hindi ang mga gumagawa ng polisiya. Kundi ang mga batang umaasa sa libreng pagkain. Ang pamilyang kapos na kapos na. Ang komunidad na kumakapit sa tulong ng iba.
Sa panahon na ang gobyerno ay dapat nagiging mas bukas sa pakikipagtulungan sa pribadong sektor at civil society, ang ipinapakitang direksyon ay tila kabaligtaran: paghihigpit, paghinto, at pag-antala.
Hindi ba’t dapat ang regulasyon ay gumagabay—hindi sumasakal?
Walang tumututol sa pangangailangan ng pamantayan. Walang tumututol sa kaligtasan. Ngunit malinaw din na may mas makatuwirang paraan: higpitan ang food safety protocols, bantayan ang implementasyon, at magpatupad ng malinaw na pananagutan. Iyan ang tunay na solusyon—hindi ang pagtigil.
Kapag ang bawat problema ay sinasagot ng suspensyon, ang resulta ay hindi kaayusan kundi paralisis. At sa paralisis na iyon, ang unang nawawala ay ang agarang tulong sa mga nangangailangan.
Hindi rin maikakaila na ang ganitong hakbang ay nagdudulot ng tanong: kung ang layunin ay proteksyon, bakit ang unang nawala ay ang serbisyo?
Sa huli, ang isyu ay hindi lamang kung paano iwasan ang panganib. Ito rin ay kung paano haharapin ang gutom—ngayon, hindi bukas.
Dahil habang binubuo ang mga ordinansa at inaayos ang mga patakaran, may mga batang naghihintay—hindi ng polisiya, kundi ng pagkain.
Ang tunay na hamon sa pamahalaan ay hindi kung paano ihinto ang may problema, kundi kung paano ito aayusin nang hindi inaalis ang tulong.
Dahil ang gutom ay hindi naghihintay. At ang pamahalaan, kung tunay na naglilingkod, ay hindi rin dapat maghintay bago kumilos.
