SA PAGGUNITA ng ika-40 anibersaryo ng EDSA People Power Revolution, mahalagang balikan hindi lamang ang makasaysayang tagumpay ng pagkakaisa ng sambayanan kundi, higit sa lahat, ang mga aral na iniwan nito sa ating kasalukuyan. Noong 1986, ipinakita ng milyun-milyong Pilipino na ang kapangyarihan ay tunay na nagmumula sa taumbayan.
Sa mapayapang pagkilos, nabago ang takbo ng ating kasaysayan at napatalsik ang isang diktadurya. Ngunit makalipas ang apat na dekada, malinaw na ang pagbabago ay hindi natatapos sa pagpapalit ng mga pangalan sa puwesto.
Ang EDSA ay hindi lamang simbolo ng pag-aalsa laban sa pang-aabuso; ito ay paalala na ang tunay na reporma ay nangangailangan ng pagbabagong-ugat.
Kung ang mga sistemang nagpapayaman sa iilan at nagtatanggol sa katiwalian ay mananatiling buo, mauulit at mauulit ang parehong mga suliranin—kahit sino pa ang nakaupo sa pamahalaan.
Ang hamon sa atin ngayon ay hindi lamang magluklok ng bagong liderato kundi tiyaking nababago ang mismong estruktura ng kapangyarihan na matagal nang pinagmumulan ng kawalang pananagutan.
Dapat nating isabuhay ang diwa ng EDSA—isang mamamayang mulat, organisado, at handang kumilos para sa katarungan at dignidad.
Hindi sapat ang pagiging tagamasid.
Ang demokrasya ay hindi ipinapamana; ito ay patuloy na ipinaglalaban at pinangangalagaan.
Ang panawagan ay para sa isang pamahalaang tunay na nagsisilbi, may malinaw na pananagutan, at kumikilala sa karapatan ng bawat Pilipino.
Dapat managot ang lahat ng nagnakaw at umabuso sa kapangyarihan.
Ang batas ay dapat manaig nang walang kinikilingan, at ang korapsyon ay hindi maaaring ituring na karaniwang bahagi ng sistema.
Ang pananagutan ay hindi paghihiganti—ito ay pundasyon ng tiwala sa pamahalaan. Kung walang pananagutan, walang tunay na pagbabago.
Ang panawagang ito ay hindi nagmumula sa galit kundi sa paninindigan.
Hindi ito sigaw ng pagkakawatak-watak kundi panata ng pagkakaisa para sa mas matibay na pambansang demokrasya.
Kung hangad natin ang isang lipunang makatarungan at makatao, kailangan nating igiit ang malawakan at makabuluhang reporma—buwagin ang mga sistemang pumapabor sa iilan, at itaguyod ang gobyernong tunay na naglilingkod sa nakararami.
Apatnapung taon matapos ang EDSA, ang tanong ay hindi na kung kaya ba nating magkaisa. Napatunayan na natin iyon.
Ang mas mahalagang tanong ngayon: handa ba tayong ipaglaban ang mas malalim at pangmatagalang pagbabago?
Ang diwa ng EDSA ay buhay kung ito’y isinasabuhay—sa tapang, talino, at sama-samang pagkilos para sa tunay na kalayaan at katarungan.
