HABANG ANG milyun-milyong Pilipino ay nagsasalo-salo sa payak na Noche Buena—nagkakasya sa kaunting handa, umaasang sapat ang ulam para sa buong pamilya—may mga mambabatas na walang kahihiyan na humihirit ng ₱2 milyon bawat isa tuwing Pasko, gamit ang pera ng bayan.
Hindi ito tsismis. Hindi ito maling interpretasyon. Ito ay lantad na ipinagmamalaki pa—na para bang normal, makatarungan, at karapat-dapat.
Sa bansang kulang ang silid-aralan, ospital, gamot, ayuda, at serbisyong panlipunan, paano nagiging katanggap-tanggap ang ganitong kabastusan? Paano nagiging “kailangan” ang milyon-milyong pisong pamasko ng mga mambabatas, samantalang ang karaniwang Pilipino ay kailangang mangutang para lang makapaghain ng simpleng hapunan sa Pasko?
Ito ay hindi lamang isyu ng kawalan ng delicadeza.
Ito ay hayagang pagnanakaw na binalot ng kapangyarihan.
Sa loob ng maraming taon, paulit-ulit nang binabaluktot ng Kongreso ang Saligang Batas sa pamamagitan ng:
-Pork barrel at mga anino nito na idineklarang labag sa Konstitusyon ngunit muling isinilang sa iba’t ibang pangalan;
-Congressional insertions na isinasaksak sa bicameral conference committee nang walang transparency at pananagutan;
-At ngayon, tahasang paghingi ng “pamasko” na milyon-milyon ang halaga, habang nagbubulag-bulagan sa gutom at paghihirap ng sambayanan.
Ang mas masahol pa: ginagawa ito ng isang institusyong dapat sana’y bantay ng kaban ng bayan. Sa halip, ang Kongreso ay naging sentro ng sistematikomg
katiwalian, kung saan ang pondo ng publiko ay tinatrato bilang personal na pabuya ng kapangyarihan.
Ito na marahil ang pinaka-walang-hiya at pinaka-tiwarik na anyo ng lehislatura sa kasaysayan ng Republika—isang Kamara na tila wala nang pakialam sa moralidad, sa Konstitusyon, at higit sa lahat, sa taong-bayan.
Hindi ito simpleng usapin ng galit. Ito ay usapin ng hustisya, konsensya, at dangal ng bansa.
Hanggang kailan papayag ang sambayanan na gawing ATM ang kaban ng bayan?
Hanggang kailan mananahimik habang winawasak ng mga ganid sa kapangyarihan ang tiwala sa demokrasya?
Ang Pasko ay panahon ng pagbibigayan—hindi ng pang-aabuso. At kung may dapat mabura, baguhin, at panagutin, hindi ang alaala ng Pasko, kundi ang bulok na kultura ng katiwalian sa loob ng Kamara.
Sobra na.
Hindi ito pamasko—ito ay pagnanakaw sa harap ng nagugutom na bayan.
